CZĘŚĆ NAUKOWO-TECHNICZNA
|
|
| kasowana przez biegun przeciwny. W ten sposób MAGNETIZER efektywnie polaryzuje wszelkie przepływające przez rury/przewody płyny. Specjalne, trudne w konstrukcji, ceramiczne stopy magnetyczne, w połączeniu z ową płytką sterującą i zatopione w tworzywie sztucznym o różnych charakterystykach termicznych, zależnie od ostatecznego przeznaczenia, o możliwie najprostszej konstrukcji, stały się tak popularnymi i poszukiwanymi "Magnetizerami". |  |
2 Drugim parametrem jest wysoka siła pola magnetycznego. Każdy jednostronny system dwu- lub wielobiegunowy posiada relatywnie niska siłę, ażeby móc efektywnie uzdatniać płyny do gwarantowanego rezultatu. Powodem tego jest fakt, że pole wytwarzane przez jakikolwiek magnes powstaje i jest skoncentrowane w jego głowicy. Pole emanuje następnie, i rozszerza się jak parasol wokół magnesu, aż dojdzie do drugiego bieguna, znacznie zmniejszając się na jego bokach. Pole mierzone na bokach magnesu reprezentuje jedynie bardzo nikły procent swej całkowitej siły magnetycznej. W systemach dwubiegunowych płyn przepływający wzdłuż boków magnesu wymusza jedynie boczne pole magnesu dla uzdatniania. Zatem, prawie 95% potencjalnej siły magnetycznej systemu dwubiegunowego ulega stracie, ponieważ linie strumienia magnetycznego biegną pomiędzy biegunami, a nie osiowo (promieniowo) do środka rury aby właściwie uzdatnić płyn.
Jednobiegunowa technika MAGNETIZERA nie posiada efektu wzajemnego kasowania i praktycznie oferuje największą osiagalną siłę ("napięcie") pola. Nasze ceramiczne, poziomu jakości przemysłu lotniczego, symetryczne magnesy berytowo-ferytowe, o przemysłowej mocy znamionowej: "8 - 9" (dużo większej i skuteczniejszej niż wszelkie systemy konkurencyjne oferowane w Polsce) są namagnesowane na całej swej grubości. Płyn jest poddany działaniu głowicy, gdzie skoncentrowana jest cała siła. Kiedy MAGNETIZER umieszczony jest równolegle do przepływu, wokół zewnętrznego obwodu rury, cała głowica jednego z biegunów zwrócona jest w kierunku płynu, podczas gdy biegun przeciwny promieniuje nieznaczną częźć siły na zewnątrz. Taka konfiguracja pozwala skoncentrować całą siłę bieguna na masę płynu. W rezultacie płyn podlega właściwej obróbce dzięki największej dostępnej koncentracji siły.
Więcej odnośnie porównania systemów tradycyjnych, dlaczego MAGNETIZERY są lepsze (skuteczniejsze, bezpieczniejsze i praktyczniejsze) od magetyzerów wcinanych (“przepływowych”), ilustracja różnic, porównanie z najlepszymi systemami konkurencyjnymi - po kliknięciu tutaj.
| Chemiczna Obróbka Płynów | Obróbka przez Wymianę Jonow' | Osmoza Odwrotna (O/O) lub Ultrafiltracja | Technologia Magnetizera |
| Do
kontroli pH, pojemności cieplnej, korozyjności, itp. stosuje się dodatki
chemiczne.
Są kosztowne System wymaga stałego monitoringu i konserwacji, aby zapewnić właściwe uzdatnianie. Są one szkodliwe dla źrodowiska i dlatego podwójnie kosztowne. środki chemiczne mogą byń niebez-pieczne dla pracowników lub śro-dowiska w przypadku spłukiwania/rozlania uzdatnianego plynu. Mogą wystąpić nieoczekiwane spadki ciśnienia, zwiększające wymagania energetyczne. |
Zmiękczacze
wody oparte na soli wykorzystują wymianę jonową Sodu w soli (NaCl)
na Wapń (CaCO3), lub inne minerały zawarte w wodzie (NaCl
+ CaCO3 = CaCl + NaCO3).
Przy produkcji wody miękkiej ponosi się poważne koszty (cena zmiękczacza, dostawa soli, wymiana zjonizowanego podłoża, 4-letnia źrednia trwałości, ryzyko utraty zdrowia). Do wody musi być dodawany sód w miejsce usuwanych minerałów ("wymiana jonów soli"). Osady minerałów powoli uszkadzają system. Sód uwalniany do zmiękczanej wody jest korozyjny (korozja powodowana kamieniem kotłowym jest zastępowana korozją powodowaną sodem - niepożądana zamiana). Zdrowotne i ekologiczne ryzyko spowodowane oddziaływaniem ( nad-ciśnieniowym) sodu na organizm ludzki (naruszana jest delikatna równowaga elektrolityczna jonów sodu/potasu) oraz niebezpieczeństwem zatrucia sodem wód gruntowych (rosnąca liczba społeczności, lekarzy, szpitali i domów starości zakazuje stosowania systemów wymiany jonów soli). |
Obejmuje
przeciskanie wody przez membranę, która selektywnie wych-wytuje z
wody niektóre składniki.
System wymaga stosowania bardzo wysokiego ciśnienia ponieważ membrana użyta jako medium filtrujace jest w zasadzie nieporo-wata. W rejonach gdzie występuje wysoka zawartość minerałów lub soli, mem-brana musi być od czasu do czasu spłukiwana (i często wymieniana). To zawsze wymaga przestojów i dużego zużycia (straty) wody. Typowo, zespół O/O marnuje połowę przetwarzanej wody. |
Nic
nie jest dodawane do płynu - pracuje na zasadzie rearanżacji molekuł
już obecnych w płynie i żadne do-datki nie są potrzebne.
Nie wymaga żadnej dodatkowej energii - magnesy stałe dostarczają "wolną" efek-tywną energię. Nie jest wymagana ciągła konserwacja po zainstalowaniu oraz nie jest potrzebne dalsze doładowanie lub nadzór po początkowym montażu i/lub Okresie Stabilizacji. Zatrzaskowa konstrukcja, inaczej niż w innych systemach które są inwazyjne (wcinane) i stają się częścią systemu, jest zdejmowalny (i przenaszalny) co pozwala na instalowanie i testowanie bez ryzyka. |
Rozwój badań nad aktywatorami paliwa rozpoczął się podczas II Wojny wiatowej. W ramach strategii zbrojeniowej, specjaliści z niemieckiego koncernu przemysłowego i lotniczego Messerschmitt-Flugzeugwerke pracowali nad problemem eliminacji dymu unoszącego się z gazów spalinowych pozostawianego przez silniki samolotów wojskowych (myźliwce i bombowce). Dla rozwiązania tego problemu skonstruowali oni urządzenie magnetyczne ("odrzutowy aktywator paliwa") składające się z ognioodpornego elementu ceramicznego z otworem dla przewodu paliwowego, wokół którego umieszczono magnesy prętowe. W rezultacie uciążliwych badań znaleziono taką konfigurację pola magnetycznego, przy której zawartość dymu w spalinach silnika lotniczego została ograniczona do niewidocznego minimum. Zanotowano przy tym również zmniejszone zużycie paliwa, co uważano za korzystny efekt uboczny.
Pierwszych prac w zakresie cywilnych zastosowań magnetyzerów dokonał w Europie w późnych latach 40-stych Belgijski inżynier T. Vermeiren. W U.S.A, przez lata , "stare wygi" które pilotowały swoje łodzie rybackie na Zatoce Murro w Kalifornii, opasywały przewody paliwowe magnesami podkowiastymi. Przysięgali oni przy tym, że magnesy oszczedzają paliwo i ułatwiają rozruch oraz pracę silnika i ... mieli rację. W Stanach Zjednoczonych komercyjne używanie magnesów do uzdatniania płynów rozpoczęło się w latach 50-tych pionierskim patentem Dean'a Moody'ego - światowego, wraz z Belgiem, prekursora tej formy uzdatniania płynów. W roku 1954 wniesiono skargę do Rządowej Komisji Handlu (am. "Federal Trade Commission", "FTC") przeciwko firmie produkującej jego aparaty magnetyczne, i FTC wydała administracyjny nakaz zabraniający dalszą produkcję, oparty na falszywym zarzucie, że urządzenia te nie działały. W roku 1961 sąd federalny wydał orzeczenie przeciwko FTC, jako że zapisy sądowe wykazały, iż tylko 3% ze 100,000 sprzedanych urządzeń nie działało wlaściwie.
Ludźmi, którzy zapisali następny rozdział w historii magnetycznej obróbki płynów byli w latach 60-tych Japończyk Saburo Miyata Moriya (aparaty tzw. "mokre", t.j. wcinane) oraz w latach 70-tych amerykański wynalazca Roland Carpenter (49 patentów - niestety w systemie dwbubiegunowym - stąd mniej efektywne od aparatów MGI). W latach 80-tych Peter Kulish, genialny wynalazca z Kalifornii i założyciel MGI opracowując system tzw. jednobiegunowy i przy tym nakładany na rury posunał badania naprzód, urządzenie udoskonalił i uzyskał dla niego formę optymalną oraz dwa patenty amerykańskie.
Kulish dokonał tego czego nikomu innemu się nie udało - zaprojektował, skonstruował i wyprodukował prosty, a zarazem niezwykle silny system magnetyczny, który nie tylko że uzdatnia wodę, ale wpływa na przyziemny ozon, redukując emisję tlenku węgla (CO) aż o 100%, a zanieczyszczeń węglowodorowych (HC) powyżej 85%. Od 1986 System Aktywacji Silnika pn. MAGNETIZER z powodzeniem przeszedł wszelkie badania emisji jakie mu wyznaczono.
